Ya arkadaş (anam, babam, kardeşlerim); karşınızdaki adam 35 yaşında, 13 yaşında herkes yazlıktayken kışlığa, herkes kışlıktayken de yazlığa kaçmış... 20 yaşında üniversiteye başka şehre gitmiş; 5 sene kendi karnını kendi doyurmuş... Askere gitmiş, oradan bile kilo alarak dönebilmiş bir adam...
Hala ne diye "aç kalacakmışım" zannıyla altın günü gibi her akşam biriniz arayıp yemeğe çağırırsınız anlamadım ki!
Ne zannediyordunuz? 10 yıldır evde yemekleri hatun yapıyordu da biz kanepede oturup "sofra hazııır!" çağrısını mı bekliyorduk? Hani olsaymış fena olmazmış, ama yok yani böyle birşey... Düne kadar nasıl doyuyorsam bugün de bir şekilde doyuruyorum kendimi, merak etmeyin - ki belki biraz depodan yesek de fena olmayacak...
Düşündünüz düşündünüz, boşanma sürecinin beni en çok etkileyecek kısmı olarak "yemek yemeyi" mi buldunuz? Zaten boktan zamanlar geçiriyorken bir de hepinize "sağol, tokum" tekmili vermek şimdi değilse de yakın zamanda ciddi bıktıracak, ona göre...
Biriniz de " Gel bu akşam bizde kafa çekelim" diye çağırın bea!!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder